اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ ما لَنا أَلاّ نَتَوَکَّل‌َ عَلَي اللّه‌ِ وَ قَد هَدانا سُبُلَنا وَ لَنَصبِرَن‌َّ عَلي ما آذَيتُمُونا وَ عَلَي اللّه‌ِ فَليَتَوَکَّل‌ِ المُتَوَکِّلُون‌َ «12»
و چه باعث ميشود از براي ما که توکل نکنيم بر خداوند و حال آنکه هدايت فرمود ما را براههاي خودمان که از چه طريق بايد مشي کنيم تا سعادت پيدا کنيم پس بر خداوند بايد توکّل کنند کساني که توکل ميکنند.
وَ ما لَنا أَلّا نَتَوَکَّل‌َ عَلَي اللّه‌ِ اينکه کلام مؤمنين است که بکفار ميگويند و ممکن است کلام رسل باشد بکفار بلکه شايد اظهر باشد که وجهي ندارد و دليلي ندارد که ما توکل نکنيم بخداوند با اينکه ميفرمايد وَ مَن يَتَوَکَّل عَلَي اللّه‌ِ فَهُوَ حَسبُه‌ُ إِن‌َّ اللّه‌َ بالِغ‌ُ أَمرِه‌ِ قَد جَعَل‌َ اللّه‌ُ لِکُل‌ِّ شَي‌ءٍ قَدراً طلاق آيه 3 و مکرر اشاره شده که مقام توکل از معرفت بتوحيد افعالي است.
وَ قَد هَدانا سُبُلَنا از امور اعتقاديه و اخلاقيه و اعمال صالحه که تمام طرق الي اللّه است و اعطاء عقل و علم و قوي و ساير اسباب بما عنايت فرموده وَ لَنَصبِرَن‌َّ عَلي ما آذَيتُمُونا هر چه شما ميتوانيد بما اذيت و آزار کنيد ما بوظيفه خود عمل ميکنيم و بر اذيتهاي شما صبر ميکنيم
(الصبر مفتاح الفرج)
صبر تلخ آمد و لکن عاقبت || ميوه شيرين دهد پر منفعت
جلد 11 - صفحه 371
إِنَّما يُوَفَّي الصّابِرُون‌َ أَجرَهُم بِغَيرِ حِساب‌ٍ زمر آيه 10.
وَ عَلَي اللّه‌ِ فَليَتَوَکَّل‌ِ المُتَوَکِّلُون‌َ کساني که داراي صفت توکل باشند در کليه امور ايکال امر ميکنند بخداوند متعال و قلب آنها آرام است و هيچ اضطرابي و وحشتي ندارند.