تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ مَثَلُ کَلِمَةٍ خَبِيثَةٍ کَشَجَرَةٍ خَبِيثَةٍ اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْأَرْضِ ما لَها مِنْ قَرارٍ «26»
وَ مَثَلُ کَلِمَةٍ خَبِيثَةٍ: و مثل کلمه ناپاک که کفر يا فساد يا اضلال يا دعوت به باطل يا اطاعت بغاة است. کَشَجَرَةٍ خَبِيثَةٍ: مانند درخت ناپاک است مثل حنظل که تلخ و بوى بد و مکروه طباع سليمه است، و با وجود خباثت و کراهت، اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْأَرْضِ: جنبانيده و بريده و برکنده جثه آن بالکليه از روى زمين، يعنى آن را هيچ قوت و ثبات و استقامتى نيست.
ما لَها مِنْ قَرارٍ: نيست او را استقرار و استحکام، نه ريشه دارد در زمين، و نه شاخه دارد در هوا.
حاصل آنکه حق تعالى تشبيه فرموده کفر و ضلالت و باطل و فساد را به درخت بى‌اصل، و بيان فرموده که اين کلمه خبيثه داراى مضار کثيره است بقوله «خبيثة». و ايضا خالى از کليّه منافع بقوله (اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْأَرْضِ ..) که به جهت عدم حجت و برهان، ثباتى ندارد، و به سبب شر و فاسد بودن،
«1» کمال الدين، جزء دوّم، باب 33، صفحه 345، حديث 30.
«2» تفسير نور الثقلين، جلد 2، صفحه 536، حديث 58 (به نقل از معانى الاخبار)
جلد 7 - صفحه 49
قرارى نيابد. در مجمع «1»- از حضرت باقر عليه السّلام مروى است که فرمود:
اين «مثل» بنى اميه مى‌باشد.