تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
رَبَّنا إِنَّکَ تَعْلَمُ ما نُخْفِي وَ ما نُعْلِنُ وَ ما يَخْفى عَلَى اللَّهِ مِنْ شَيْ‌ءٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ (38)
رَبَّنا إِنَّکَ تَعْلَمُ: پروردگارا بدرستى که تو مى‌دانى. ما نُخْفِي وَ ما نُعْلِنُ: آنچه پنهان مى‌کنيم و آنچه آشکارا مى‌سازيم، يعنى نهان و آشکار ما را مى‌دانى و به احوال و مصالح ما اعلم از مائى و به نفوس ما ارحم از مائى،
«1» مانند سعيد بن جبير و مجاهد (مجمع البيان، جلد 3، صفحه 319)
«2» منهج الصادقين جلد 5، صفحه 144، نقل از انوار نموده است.
جلد 7 - صفحه 66
پس حاجت نيست ما را طلب حاجت و مقاصد خود نمودن از تو، لکن تو را مى‌خوانيم و از روى تضرع مقاصد خود را به تو عرض مى‌کنيم به جهت اظهار عبوديت و احتياج به رحمت واسعه تو و نيل به نعم جليله باقيه.
بعد از آن به جهت تأکيد قول مذکور فرمود: وَ ما يَخْفى عَلَى اللَّهِ مِنْ شَيْ‌ءٍ: و پوشيده نيست بر خداى تعالى هيچ چيز. فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ:
در زمين و نه در آسمان براى آنکه عالم است به علم ذاتى و نسبت آن علم به همه معلومات يکسان است. نزد بعضى اين ابتداء کلام است از حق تعالى بر سبيل حکايت از ابراهيم.
و بعد از آن باز نقل کلام ابراهيم را فرمايد: