تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي وَهَبَ لِي عَلَى الْکِبَرِ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ إِنَّ رَبِّي لَسَمِيعُ الدُّعاءِ (39) الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي وَهَبَ لِي عَلَى الْکِبَرِ: شکر و سپاس آن خداى را که به محض فضل خود بخشيد و عطا فرمود مرا به پيرى و بزرگ‌سالى، يعنى در وقتى که پير و نااميد از فرزند بودم، بخشش نمود، إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ‌: اسمعيل را در شصت و چهار سالگى يا نود و نه سالگى، و اسحق را در نود سالگى يا صد و دوازده سالگى. از سعيد بن جبير نقل است‌ «1» که: ابراهيم عليه السّلام را فرزند نشد مگر در حالت صد و هفده سالگى. إِنَّ رَبِّي لَسَمِيعُ الدُّعاءِ: بدرستى که پروردگار من اجابت کننده دعا است. و در آيه اشعار است به آنکه حضرت ابراهيم عليه السّلام فرزندان را به دعا از خدا خواسته و حق تعالى ايشان را به جهت آن به او مرحمت فرمود. «1» مجمع البيان، جلد 3، صفحه 319. جلد 7 - صفحه 67