تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلاةِ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي رَبَّنا وَ تَقَبَّلْ دُعاءِ (40)
رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلاةِ: اى پروردگار من، بگردان مرا بر وجه الطاف بپاى دارنده نماز. وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي: و فرزندان مرا نيز توفيق مرحمت فرما بر مواظبت بر نماز. ابن عباس «1» گويد: هميشه اولاد ابراهيم عليه السّلام بر فطرت اسلام بوده و خواهند بود تا روز قيامت، و تبعيض به جهت علم او بود به اعلام الهى، يا به استقرار عادت در امم ماضيه که در ميان ذريه او بعضى کافر باشند. رَبَّنا وَ تَقَبَّلْ دُعاءِ: اى پروردگار ما کرم فرما و اجابت نما دعاى مرا، يا قبول فرما نماز و عبادت مرا، و لذا پيغمبر فرمود «2»: الدّعاء هو العبادة. و روايت ديگر فرمود:
الدّعاء مخّ العبادة: بعضى گفته‌اند: نماز را دعا خواندند و دعا را نماز خواندند اينجا.