تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
مُهْطِعِينَ مُقْنِعِي رُؤُسِهِمْ لا يَرْتَدُّ إِلَيْهِمْ طَرْفُهُمْ وَ أَفْئِدَتُهُمْ هَواءٌ (43)
بعد از آن بيان کيفيت حشر آنها را فرمايد:
مُهْطِعِينَ: در حالتى که صاحبان اين چشمها شتابندگانند به سوى داعى خود که اسرافيل است و ايشان را به امر الهى به عرصه قيامت خوانند. مُقْنِعِي رُؤُسِهِمْ: برداشتگان سرهاى خود را به بالا چنانکه عادت اهل تحير باشد.
لا يَرْتَدُّ إِلَيْهِمْ طَرْفُهُمْ: بازمى‌گردد بديشان چشمهاى ايشان، يعنى خيره باشند بروجهى که نتوانند نگاه کنند، يا به اطراف نظر نمايند. وَ أَفْئِدَتُهُمْ هَواءٌ: و دلهاى ايشان خالى باشد از فهم و خرد به سبب غلبه دهشت و حيرت، يا دلهاى ايشان خالى است از خير که اعتقادات حقه باشد. سعيد بن جبير در تفسير اين آيه گفته که: دلها مرتفع شد به حلق‌هاى آنها به طورى که نه بيرون
جلد 7 - صفحه 70
آيد و نه بجاى خود شود، مانند چيزى که در ميان هوا ايستاده باشد و به جهات مختلفه نرود. «1»