تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ مُخْلِفَ وَعْدِهِ رُسُلَهُ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ ذُو انتِقامٍ (47)
بعد از آن خطاب به پيغمبر مىفرمايد:
فَلا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ مُخْلِفَ وَعْدِهِ رُسُلَهُ: پس گمان مکن و مپندار خداى تعالى را خلاف کننده وعده خود که پيغمبران را فرموده، يعنى وعده نصرت و غلبه را که به انبياء داده خلاف کند، چه خلف وعده از ذات سبحانى خلاف
جلد 7 - صفحه 74
باشد، و ايضا خلاف وعده با هيچکس نفرمايد لقوله (إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ)* «1» بنابراين چگونه با پيغمبران خود خلف وعده نمايد. إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ ذُو انتِقامٍ:
بدرستى که خداوند سبحان غالب است بر همه صاحب انتقام، يعنى انتقام دوستان خود را از دشمنان کشد، پس تلافى نمايد از ظالمان و کافران.