تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ وَ أَنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنِينَ (171) ترجمه‌ شادمانى ميکنند بنعمتى از خدا و فضلى و همانا خدا ضايع نميکند مزد گروندگان را. تفسير يکى از نعم بزرگ الهى نعمت امنيت است و آن مخصوص اهل بهشت است زيرا که در دنيا نعمت امنيت کاملا براى احدى نيست و لااقل از خوف سوء عاقبت که منافى با ايمنى حقيقى است و تا کسى باين مقام نرسد لذت آنرا نمييابد و بعد از جلد 1 صفحه 533 رسيدن ميبيند که اين فوق همه لذات است لذا بعد از آنکه خداوند فرمود اهل بهشت و مقيمان بساط قرب خوفى ندارند فرمود مستبشرند بنعمت عظيم خداوند که امنيت تام است تا تصور نشود که فقط حظّ آنها امر عدمى است که عدم خوف و حزن باشد و اختصاص اين نعمت بذکر براى اهميت و اختصاص آن باهل بهشت است به علاوه لفظ نعمت عام است و شامل همه نعم ميشود نهايت آنکه بمقدار ثواب و جزاى عمل است ولى فضل زائد از مقدار استحقاق است و مانند ذات احديت غير متناهى است و آنهم نصيب مجاهدين است چنانچه فرموده است از براى آنانکه کار خوب کردند جزاى خوب است با زياده و تنوين در هر دو جا براى تعظيم است يعنى نعمت عظيمه و فضل عظيم شامل حال مجاهدين خواهد شد و بعين اليقين بلکه حق اليقين مييابند که خداوند اجر آنها و اخوان آنها را از اهل ايمان که ملحق بآنها نشده‌اند ضايع نمى فرمايد و از اين معانى مبتهج بحال خودشان و آنها ميباشند و انّ بکسر همزه نيز قرائت شده است و بنابراين جمله مستانفه است.