تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ الْأَرْضَ مَدَدْناها وَ أَلْقَيْنا فِيها رَواسِيَ وَ أَنْبَتْنا فِيها مِنْ کُلِّ شَيْ‌ءٍ مَوْزُونٍ «19» بعد از آن شواهد قدرت زمين را بيان فرمايد: وَ الْأَرْضَ مَدَدْناها: و زمين را بسط داديم و کشيديم بر روى آب از زير خانه کعبه. وَ أَلْقَيْنا فِيها رَواسِيَ‌: و انداختيم و افکنديم در آن کوههاى برافراشته پابرجا که فوائد آن بسيار است: 1- سبب ثبات و استقرار زمين است از تزلزل. 2- تکون فلزات سبعه طلا و نقره و مس و سرب و روى و آهن در آن مى‌باشد که موجب انتظام عالم و معاش بنى آدم است. 3- احجار نفيسه مانند لعل و زبرجد و ياقوت و امثال آن جز در کوه متولد نشود. 4- جريان چشمه‌ها از دامنه کوهها باشد، تمام اين آثار دال است بر تدبير مدبر حکيم. وَ أَنْبَتْنا فِيها مِنْ کُلِّ شَيْ‌ءٍ مَوْزُونٍ‌: و رويانيديم در زمين از هر چيزى سنجيده و به ميزان حکمت، يعنى مقدر به مقدار معين بر وجهى که مقتضاى مشيت است، يا مراد موزون به معنى مستحسن است، يعنى رويانيديم در زمين چيزهاى نيکو مشتمل بر منافع کليه از اشجار و مزروعات و غيره، يا مراد هر چيزى که به وزن درآيد از انواع حبوب و ساير اطعمه از موزونات. «1» مجمع البيان، جلد 3، صفحه 332. جلد 7 - صفحه 94