«لَواقِحَ» از «لقاح» به معناى بارور کردن ابرها، از طريق پيوند ابرهاى مثبت و منفى است ويا به معناى بارور کردن گياهان، از طريق انتقال گرده‌هاى گياهان است.
در آيه 41 سوره ذاريات مى‌خوانيم که گاهى باد عقيم و بى‌فايده است و گاهى سرچشمه برکات مى‌شود. همان گونه که در آيه 43 سوره نور مى‌خوانيم: «أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحاباً ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُکاماً فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ» آيا نمى‌بينى که خداوند ابرهاى‌پراکنده را سوق مى‌دهد، سپس به يکديگر متّصل مى‌کند، سپس آنها را متراکم مى‌کند، پس مى‌بينى که باران از ميان آنها بيرون مى‌آيد.
«1». «عِنْدَ اللَّهِ باقٍ» نحل، 96.
جلد 4 - صفحه 453
انسان براى مدّت طولانى نه مى‌تواند آب را در ابرها نگاه دارد و نه روى زمين، چون فرو مى‌رود و نه در درّه‌هاى سنگى، چون بخار مى‌شود.