خداوند کسى را گمراه نمى‌کند، ليکن اگر کسى با اراده خود راه انحراف را برگزيند، خدا او را به حال خود رها مى‌سازد و اين رهاکردن بزرگترين کيفر و قهر الهى است. ابليس نيز چون بااراده خود تکبر ولجاجت کرد، خداوند او را به حال خود رها کرد ومراد از جمله «أَغْوَيْتَنِي» نيز همين معناست؛ يعنى اکنون که بخاطر لجاجتم مرا از مَدار لطف خود خارج کردى وبه حال خودم واگذاردى من چنين و چنان خواهم کرد.
ابليس مى‌داند که گروهى از مردم، از برگزيدگان الهى خواهند بود، (يعنى او نبوّت و امامت را نيز پذيرفته است همان گونه که از «رَبِّ بِما أَغْوَيْتَنِي» معلوم مى‌شود، خدا را پذيرفته است و از دعايش که مرا تا قيامت مهلت بده، روشن مى‌شود معاد را نيز قبول داشته است.
بنابراين، ابليس اصول عقائدش درست بود، ليکن عيب او تکبّر ونداشتن روحيّه‌ى تسليم و عبوديّت بود. پس علم و ايمان به تنهايى کافى نيست، عمل وتسليم وعبوديّت لازم است.