تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَجَعَلْناها نَکالاً لِما بَيْنَ يَدَيْها وَ ما خَلْفَها وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ (66)
فَجَعَلْناها نَکالًا: پس قرار داديم و گردانيديم اهل «ايله» را که مسخ شده بودند، عبرتى و پندى، لِما بَيْنَ يَدَيْها: براى کسانى که اهل عصر آنها بودند، وَ ما خَلْفَها: و آن کسانى که بعد از ايشان بودند، از اهل هر عصرى که بيايند تا روز قيامت، وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ: و موعظه و پند براى پرهيزکاران که از آن عبرت يابند.
تنبيه: آيه شريفه و قضيه هائله را اشاراتى است براى امت مرحومه:
1- عبرتى است براى متمرّدين از فرمان الهى و منهمکين به عصيان اوامر سبحانى، که متنبه شوند و توبه نمايند پيش از ورود عذاب و عقاب.
2- اجتناب از خدعه و حيله در ارتکاب مناهى.
3- واجب است راضى نبودن به معصيت و انکار منکر به مراتب سه گانه از دست و زبان و قلب به هر قسم تواند.
4- پرهيز از مجالست و مخالطه فجار و فساق که مبادا به شآمت آنها مبتلا به عذاب شوند؛ چنانچه طايفه ساکته هم معذّب شدند.
5- پس از منتهى نشدن اهل معصيت، واجب است مهاجرت از آنها، چنانچه طايفه ناهيه بعد از اتمام حجت از آنها مهاجرت نمودند.
«1» تفسير مجمع البيان، جلد اوّل، صفحه 129.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 169