تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ أَ بَشَّرْتُمُونِي عَلى أَنْ مَسَّنِيَ الْکِبَرُ فَبِمَ تُبَشِّرُونَ (54)
حضرت ابراهيم پس از شنيدن بشارت:
قالَ أَ بَشَّرْتُمُونِي: گفت چگونه بشارت دهيد مرا به مولود: عَلى أَنْ مَسَّنِيَ الْکِبَرُ: با اينکه تغيير داده است مرا زيادى سن از حال جوانى که اميد ولد باشد به پيرى که حال نااميدى است. فَبِمَ تُبَشِّرُونَ: پس به چه چيز بشارت دهيد، آيا از پيش خود يا از جانب خداوند سبحان.
نکته: استفهام در مقابل تعجب و استبعاد، امر عادى است، يعنى ولادت
جلد 7 - صفحه 121
باکبر سن، خارق عادت، و امر عجيبى است، بين هرمين. مقصود حضرت، استعظام نعمت الهى است بر او، در ضمن تعجب عادى که مبنى بر سنت حق تعالى که جارى است ميان بندگان نه استبعاد بالنسبه به قدرت سبحانى، و کلام بعد نيز مشعر بدين مطلب مى‌باشد.