تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا لا تَوْجَلْ إِنَّا نُبَشِّرُکَ بِغُلامٍ عَلِيمٍ (53)
قالُوا لا تَوْجَلْ: ملائکه گفتند: نترس، ما رسولان الهى و آمدهايم براى تبشير تو. إِنَّا نُبَشِّرُکَ بِغُلامٍ عَلِيمٍ: ما بشارت مىدهيم تو را به پسرى که وقتى تولد يابد غلام، و وقتى بالغ گردد بسيار دانا باشد. غلام اطلاق شود بر مرد بزرگ مجازا به اعتبار رسيدن به مرتبه بزرگى. و مراد عليم در اينجا علم نبوت باشد، زيرا اين پسر، اسحاق نام داشت، و بعد از رشد، مقام رسالت را حق تعالى به او عطا فرمود.
نکته: بشارت، خبر دادن به خير مىباشد، و جمله (إِنَّا نُبَشِّرُکَ بِغُلامٍ عَلِيمٍ) تعليل است براى نهى از ترس، زيرا کسى که بشارت دهند او را، ممکن نيست اطراف ساحت او را ترس و اندوهى راه يابد، چگونه خالى از حزن نگردد و حال آنکه بشارت به بقاء او و اهل و نسل او باشد با عافيت و سلامت تا مدت مديدى و عطاى چنين موهبتى، که با شيخوخيت داراى ولد صالحى گردد که وارث مقام نبوت و رسالت و مبلغ شرايع گردد.