تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَتَيْناکَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّا لَصادِقُونَ (64)
وَ أَتَيْناکَ بِالْحَقِ: و آورده‌ايم تو را به متيقنى که راست و درست، و مجال شک و ترديدى نيست، و آن وقوع عذاب سبحانى است. وَ إِنَّا لَصادِقُونَ: و بتحقيق ما هر آينه راستگويانيم در خبر دادن به نزول عذاب.
تبصره: در اين آيات شريفه اشاراتى است:
1- قوله (إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمٍ مُجْرِمِينَ) کاشف است از آنکه ارسال ملائکه بر آن قوم براى عذاب، و علت عذاب هم سرکشى آنها از حق بوده، زيرا تعليق حکم بر وصف مشعر است بر عليت.
2- قوله (إِلَّا امْرَأَتَهُ) استثناء از ناجين و داخل در هالکين، اشاره است به آنکه در پيشگاه حضرت حق، نسب و خويشى و مصاحب را اعتبارى نيست اگر اتحاد معنوى و روحى نباشد، بلکه مناط سعادت و نجات، طاعت و عبادت سبحانى خواهد بود، چنانچه زن لوط چون در صورت، مصاحب با لوط، لکن به سيرت، در سلک کفار، و با آن حضرت اتحاد معنوى و دينى نداشته، لا جرم شآمت کفر و طغيان، او را در عذاب شريک گردانيد.
3- قوله (بِما کانُوا فِيهِ يَمْتَرُونَ) اشاره است به آنکه: شک و انکار از صفات کافران است، چنانچه يقين و اقرار از خصال مؤمنان است.
جلد 7 - صفحه 126