تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لا يَحْزُنْکَ الَّذِينَ يُسارِعُونَ فِي الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً يُرِيدُ اللَّهُ أَلاَّ يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِي الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ (176)
بعد از آن در بيان تسليت خاطر حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از مسارعين به کفر فرمايد:
وَ لا يَحْزُنْکَ الَّذِينَ يُسارِعُونَ فِي الْکُفْرِ: و بايد اندوهناک نسازد تو را اى پيغمبر، آنانکه مى‌شتابند در کفر و نصرت کفر، حريصند و در صدد آزار تو باشند، إِنَّهُمْ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً: بدرستى که ايشان هرگز ضرر نرسانند دوستان خدا را. حاصل آنکه: اهل کفر و ارتداد و نفاق، هيچ ضررى به دوستان خدا نتوانند رسانيد. يُرِيدُ اللَّهُ أَلَّا يَجْعَلَ لَهُمْ: مى‌خواهد خدا، به سوء اختيار آنان کفر را، اينکه قرار ندهد براى آنها، حَظًّا فِي الْآخِرَةِ: نصيب و بهره‌اى از ثواب در آخرت، يعنى هيچ چيز از نعم و مثوبات اخرويه به آنها عنايت نفرمايد، وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ: و براى ايشان است عذابى بزرگ به حسب کميت و کيفيت.
بيان: طبرسى رحمه اللّه در «مجمع» فرمايد: چون اراده متعلق است به آنچه صحيح باشد حدوث آن، پس تقدير کلام آنکه: زود باشد خداى تعالى حکم فرمايد به محروم بودن مسارعين در کفر، از ثواب ايمانى که مکلف شدند به آن و اعراض نمودند، لذا معاقب فرمايد آنها را در آخرت به جزاى کفر آنان.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 308