تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الْکُفْرَ بِالْإِيْمانِ لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ (177) إِنَّ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الْکُفْرَ بِالْإِيْمانِ‌: بتحقيق آنانکه بدل کردند کفر را به ايمان، يعنى به عوض ايمان کفر را اختيار کردند، لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً: هرگز ضرر نرساند خدا را چيزى به سبب تبديل، بلکه ضرر آنکه نکال و وبال و عقوبت است به خود آنها عايد گردد. وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ‌: و براى ايشان است عذابى دردناک که الم آن به مغز دلهاى آنها رسد. بيان: تکرار آيه شريفه تعميم بعد از تخصيص، يا به جهت تأکيد است به آنکه مسارعين به کفر و مرتدين از ايمان، هيچکدام در کفر خود ضررى به ساحت قدس کبريائى وارد نسازند، بلکه ضرر که وبال و نکال عظيم است، به خودشان برگردد، لذا در حديث قدسى وارد شده که خداى تعالى فرمايد: و لو انّ اوّلکم و آخرکم و حيّکم و ميّتکم و صغيرکم و کبيرکم و حرّکم و عبدکم و انسکم و جنّکم اجتمعتم على معصيتى ما نقص ذلک من ملکى مثقال ذرّة: اگر اولين و آخرين شما و زنده و مرده شما و کوچک و بزرگ شما و آزاد و بنده شما و انس و جن شما، اجتماع نمائيد بر معصيت من، کم نگرداند آن از مالکيت من به اندازه مثقال ذره.