اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِنَّها لَبِسَبِيل‌ٍ مُقِيم‌ٍ (76)
و بدرستي که اينکه آيات هر آينه براهيست ثابت و محقق اينکه آيه شريفه تحديد و تحذير است و انداز و تخويف براي کساني که مرتکب اينکه اعمال شنيعه قبيحه قوم لوط ميشوند، چنانچه در حديث داريم که ميفرمايد: هر که عمل قوم لوط را مرتکب شود در وقت زوال روح بآن حجارة مبتلا ميشود، بلکه تعبير بکفر باللّه در أخبار شده و حدّ آن هم قتلست العياذ باللّه و فرقي بين فاعل و مفعول نيست و از کتب أهل سنت هم نقل شده که خليفه ثاني مبتلي بود از إبن اثير نقل ميکنند در لغة ابنه که (إنّها کانت في الجاهلية في جماعة منهم سيّدنا عمر) و از سيوطي نقل ميکنند که گفت (زعمت الروافض أن‌ّ سيّدنا عمر کان مخنثا کذبوا و لکن به داء دوائه ماء الرجال) (و إنّها) اشاره بآيات مذکوره و عذابهاي نازلة (لبسبيل) راه است (مقيم) ثابت و محقق، چنانچه در آيات شريفه ميفرمايد:
فَلَن تَجِدَ لِسُنَّت‌ِ اللّه‌ِ تَبدِيلًا وَ لَن تَجِدَ لِسُنَّت‌ِ اللّه‌ِ تَحوِيلًا سورة فاطر آيه 41 و 42.