تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَما أَغْنى عَنْهُمْ ما کانُوا يَکْسِبُونَ (84)
فَما أَغْنى عَنْهُمْ ما کانُوا يَکْسِبُونَ: پس بى‌نياز نکرد، يعنى دفع ننمود از ايشان عذاب را آنچه را که کسب کرده بودند از بناهاى محکم و اموال زياد و بسيارى نفوس. جابر بن عبد اللّه انصارى و عبد اللّه عمر گفتند: ما در خدمت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به ثمود بگذشتيم. ما را فرمود: در سراى اين ظالمان داخل مشويد، مگر آنکه گريان باشيد، از ترس آنکه مبادا به شما رسد
جلد 7 - صفحه 139
آنچه به آنها رسيد. بعد فرمود: قوم صالح بودند که حق تعالى ايشان را هلاک فرمود مگر يک مرد که او در حرم خدا بود و به سبب حرمت حرم هلاک نشد.
پرسيدند: او چه مردى بود؟ فرمود: او ابو رغال بود، آنگاه بانگ برناقه، و او را بجنبانيد، و به زودى از آنجا بگذشت. «1» تنبيه- در اين آيه شريفه اشاراتى است:
1- تکذيب يک پيغمبر، تکذيب تمام انبياء مى‌باشد، زيرا قوم ثمود با آن که فقط تکذيب صالح را نمودند، خداى تعالى در مقام بيان مى‌فرمايد: (وَ لَقَدْ کَذَّبَ أَصْحابُ الْحِجْرِ الْمُرْسَلِينَ) و هر آينه بتحقيق تکذيب نمودند اصحاب حجر، مرسلين را.
2- اعراض از آيات الهى، مورد سخط و غضب سبحانى است، چنانچه عاقبت به سبب اعراض قوم ثمود، عذاب ايشان را فرا گرفت.
3- تمام قوا و قدرتها در مقابل قدرت قادر متعال برابرى و دفاع نتواند کرد، چنانچه اصحاب حجر با کمال توانائى به يک صيحه آسمانى به کلى ريشه آنها را برانداخت.
4- اتکال و اطمينان به غير حق، موجب خسران و زيان، و سعادت و نجات در رابطه با خدا و آشنائى و دوستى با مقربان درگاه حضرت منّان است.