تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ تَحْمِلُ أَثْقالَکُمْ إِلى بَلَدٍ لَمْ تَکُونُوا بالِغِيهِ إِلاَّ بِشِقِّ الْأَنْفُسِ إِنَّ رَبَّکُمْ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ «7»
وَ تَحْمِلُ أَثْقالَکُمْ: و برمى‌دارند بارهاى گران شما را، يا حمل کنند ابدان شما را. إِلى بَلَدٍ لَمْ تَکُونُوا بالِغِيهِ: به شهرى که نباشيد شما رسنده به آن با بارهاى سنگين، يا با پاى پياده. إِلَّا بِشِقِّ الْأَنْفُسِ: مگر به رنج و سختى که به بدنهاى شما رسد، پس چگونه باشد حال شما با داشتن بارهاى گران اگر خداى تعالى اين چهارپايان را مسخّر شما نکرده بود تا حمل بارها نمائيد، چه مى‌کرديد و به کجا مى‌رفتيد، يا نمى‌رسيديد بدان شهرها مگر به رفتن نصف فوق شما به سبب سختى.
إِنَّ رَبَّکُمْ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ: بدرستى که پروردگار شما هرآينه مهربان است که بى‌سابقه خدمتگزارى، شما را نعمت مرحمت فرمود، بخشاينده است که به آفريدن چهارپايان، کار را بر شما آسان و آنها را رام فرمود. نمى‌بينى که درازگوش چگونه تن در دهد به آسيا کردن و بار برداشتن، با آن که مى‌بينيد اسب از اين خدمات معاف است. و شتر با آن توانائى که اگر نافرمان شود بسيارى از مردان قوى با او برابرى نتوانند نمود، چگونه منقاد کودکى گردد. و گاو و گاوميش چگونه اطاعت صاحبش کند تا خيش بگردنش نهد و به شخم و آب‌کشى وادار کند. و گله گوسفند را يک چوپان بچراند، اگر آنها پراکنده و هر يک به طرفى روند، کى مى‌تواند همه را جمع نمايد؛ اين نيست مگر تسخير مسخّر قاهر که آثار قدرتش هويدا است.
جلد 7 - صفحه 166