پیام‌های تفسیر نور

1- حمل و نقل بار و مسافر، از نيازهاى اوّليه بشر است که خداوند حيواناتى را براى اين کار آفريده است. «وَ الْخَيْلَ وَ الْبِغالَ وَ الْحَمِيرَ لِتَرْکَبُوها» 2- سوارشدن بر مرکب، مايه رفاه و آسايش و نوعى زينت و جمال نيز محسوب مى‌شود. «لِتَرْکَبُوها وَ زِينَةً» 3- زينت، يکى از نيازهاى فطرى بشر است. «زِينَةً» 4- مَرکب بايد در درجه اوّل براى سوارى باشد و در مرحله دوم مايه زينت. «لِتَرْکَبُوها وَ زِينَةً» (بر خلاف برخى افراد، که فقط براى تجمّل و تشريفات، در فکر تهيه وسيله نقليه هستند، نه آنکه واقعاً نيازى به آن داشته باشند.) 5- دست خداوند در آفرينش باز است. «وَ يَخْلُقُ ما لا تَعْلَمُونَ» 6- وسايل نقليه امروزى، چه ماشين، چه قطار و چه هواپيما، در واقع مخلوقِ خدا هستند نه بشر. «وَ يَخْلُقُ ما لا تَعْلَمُونَ» تفسير نور(10جلدى)، ج‌4، ص: 496