1- در کنار نعمت‌هاى مادى (که در آيات قبل آمد)، به نعمت‌هاى معنوى که مهم‌ترين آنها هدايت است توجّه کنيم. «وَ عَلَى اللَّهِ قَصْدُ السَّبِيلِ»
2- خداوند، تنها راه مستقيم را نشان مى‌دهد، راههاى انحرافى از سوى خود ماست. «وَ عَلَى اللَّهِ قَصْدُ السَّبِيلِ وَ مِنْها جائِرٌ»
3- خداوند نخواسته تا مردم به اجبار ايمان بياورند. پس انحرافِ گروهى از مردم نشانه‌ى غلبه‌ى آنان بر اراده‌ى خداوند و يا عجز پروردگار از هدايت آنان نيست. «لَوْ شاءَ لَهَداکُمْ أَجْمَعِينَ»
4- خداوند انسان را در انتخاب راه آزاد گذارده است. «لَوْ شاءَ لَهَداکُمْ أَجْمَعِينَ»
«1». ليل، 12.
«2». لقمان، 19.
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 497