اين آيه در مورد رهبران کفر است که در دنيا با تبليغات دروغين خود سبب گمراهى مردم مى‌شوند، لذا در قيامت، هم گناه کفر خود را به دوش مى‌کشند و هم گناه کسانى را که باعث انحراف آنها شده‌اند. چنانکه در روايات مى‌خوانيم: هر کس راه کجى را ترسيم کند، در کيفر تمام منحرفان شريک است و هر کس راه خوبى را ترسيم کند، پاداش پويندگان آن راه را نيز به او مى‌دهند بدون آنکه از سهم او چيزى کم شود.