تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ثُمَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ يُخْزِيهِمْ وَ يَقُولُ أَيْنَ شُرَکائِيَ الَّذِينَ کُنْتُمْ تُشَاقُّونَ فِيهِمْ قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ إِنَّ الْخِزْيَ الْيَوْمَ وَ السُّوءَ عَلَى الْکافِرِينَ «27»
ثُمَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ يُخْزِيهِمْ: پس روز قيامت رسوا و خوار گرداند ايشان را، يا عذاب فرمايد آنها را به آتش جهنم، چنانچه در دنيا معذب شدند. وَ يَقُولُ أَيْنَ شُرَکائِيَ: و خطاب فرمايد در آن روز کجايند شريکان من، يعنى آنهائى که گمان مى‌بردند شرکاء منند. الَّذِينَ کُنْتُمْ تُشَاقُّونَ فِيهِمْ: شريکانى که بوديد شما که از روى ستيزه مخالفت مى‌کرديد با پيغمبر و مؤمنان در شأن ايشان.
قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ: گويند آنان که داده شده‌اند علم را، يعنى اهل علم از انبياء و ملائکه يا دانايانى که مردم را به توحيد مى‌خواندند، گويند: إِنَّ الْخِزْيَ الْيَوْمَ وَ السُّوءَ: بدرستى که خوارى و رسوائى در اين روز و بدى عذاب، عَلَى الْکافِرِينَ: بر کافران است. فايده اين قول علما، اظهار شماتت و زيادتى اهانت باشد براى مخالفان و معاندان خدا و رسول، و حکايت آن براى لطف است نسبت به شنوندگان در دنيا تا طرفيت ننمايند با خدا و رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم که عاقبتش وخيم، و مستوجب عذاب اليم خواهد بود.