تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
هَلْ يَنْظُرُونَ إِلاَّ أَنْ تَأْتِيَهُمُ الْمَلائِکَةُ أَوْ يَأْتِيَ أَمْرُ رَبِّکَ کَذلِکَ فَعَلَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ ما ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَ لکِنْ کانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ (33)
بعد از آن شبهه دوم منکرين نبوت را بيان مى‌فرمايد که طلب مى‌کردند از پيغمبر نزول ملائکه را که شهادت دهند بر صدق نبوت آن حضرت:
هَلْ يَنْظُرُونَ: آيا انتظار مى‌برند کافران (استفهام انکارى است) يعنى منتظر نيستند. إِلَّا أَنْ تَأْتِيَهُمُ الْمَلائِکَةُ: مگر آنکه بيايند ايشان را ملائکه براى قبض ارواحشان. أَوْ يَأْتِيَ أَمْرُ رَبِّکَ: يا بيايد فرمان پروردگار تو به عذاب استيصال يا قيامت برايشان آيد.
بعد از آن بر سبيل تهديد مى‌فرمايد: کَذلِکَ فَعَلَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ:
همچنين بجا آوردند کفارى که پيش از ايشان بودند از طلب آيات مقترحه و تکذيب انبياء و انکار توحيد، و خداى تعالى آنها را هلاک فرمود، پس چه چيز ايمن دارد اين جماعت را از اين که خداوند ايشان را هم هلاک فرمايد. وَ ما ظَلَمَهُمُ اللَّهُ: و ظلم ننمود ايشان را خداوند سبحان بواسطه هلاک کردن آنان، زيرا ظلم قبيح، و شايسته مقام ربوبى نيست (تعالى اللّه عن ذلک علوا کبيرا). وَ لکِنْ کانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ: و ليکن بودند ايشان که بر خودشان ظلم کردند به ترک نظر و تفکر و کفران نعمت و ناسپاسى حضرت احديت، و اختيار کفر بر ايمان و ضلالت بر هدايت، و ارتکاب گناهانى که مستحق شدند به سبب آن عذاب و هلاک را.
جلد 7 - صفحه 196