به دنبال آيهى قبل که فرمود: انحراف گروهى بخاطر انکار و کفرشان حتمى است، اين آيه خطاب به پيامبر مىفرمايد: بر آنها دلسوزى مکن که دلسوزى تو بىاثر است، زيرا قلب آنان را خداوند مُهر کرده و ديگر قابل هدايت نيستند.
گاهى اشکال در قابليّت مردم است، نه مبلّغ. پيامبر معصوم است و نقطه ضعفى ندارد، بهترين اخلاق را دارد، دلسوز هم هست، امّا باز هم مردم قبول نمىکنند.