تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ لَوْ يُؤاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِمْ ما تَرَکَ عَلَيْها مِنْ دَابَّةٍ وَ لکِنْ يُؤَخِّرُهُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا يَسْتَقْدِمُونَ «61»
و اگر خداوند مردم را بخاطر ستمشان مؤاخذه و عذاب کند، هيچ جنبنده‌اى را روى آن (زمين) باقى نمى‌گذارد وليکن (سنّت خداوند بر مهلت دادن است و) کيفر آنان را تا زمان معينى به تأخير مى‌اندازد، پس همينکه اجلشان فرا رسد نمى‌توانند نه ساعتى پس و نه ساعتى پيش افکنند.