1- رزق انسان، هميشه با زرنگى نيست. «وَ اللَّهُ فَضَّلَ بَعْضَکُمْ» چنانکه در جاى ديگر آمده: «نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ» «2»
2- انسان حاضر نيست با تقسيم امکانات زيردست خودش را شريک خود قرار دهد. پس چگونه سنگ و چوب را شريک خداوند قرار مىدهد؟ فَمَا الَّذِينَ فُضِّلُوا ... فَهُمْ فِيهِ سَواءٌ
3- بىتفاوتى وترک کمک به ديگران، کفران نعمت است. «أَ فَبِنِعْمَةِ اللَّهِ يَجْحَدُونَ»