تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ أَلْقَوْا إِلَى اللَّهِ يَوْمَئِذٍ السَّلَمَ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما کانُوا يَفْتَرُونَ (87) وَ أَلْقَوْا إِلَى اللَّهِ يَوْمَئِذٍ السَّلَمَ‌: و القا کنند مشرکين و آنچه را که پرستش نمودند به پيشگاه الهى در آن روز استسلام را، يعنى از در صلح درآيند به اين وجه که اقرار نمايند به گناهان و تسليم شوند حکم سبحانى را، يا اسلام آرند؛ زيرا نخوت جاهليت از آنها برطرف، و ملجأ شوند به ايمان، و اعتراف کنند به آنچه منکر بودند از توحيد و نبوت و معاد، لکن هيچ کدام فايده‌اى ندارد بعد از استکبار ايشان از دين در دنيا؛ زيرا روز قيامت تمام حقايق مکشوف و مشهود و ايمان ضرورى گردد، بلکه همه کفار روز قيامت موحد شوند، اما فايده نخواهد داشت. آنچه مفيد است ايمان بالاختيار، و آن هم در دنيا مى‌باشد که دار تکليف است، نه آخرت که سراى جزا و پاداش اعمال است. وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما کانُوا يَفْتَرُونَ‌: و باطل و زايل شود از ايشان آنچه بودند که دروغ مى‌بستند و افترا مى‌نمودند از شفاعت اصنام و دستگيرى ايشان، زيرا بجاى شفاعت از ايشان تبرى و شناعت بينند. «1» نجم آيه 39. جلد 7 - صفحه 263