در پنج آيه قبل نيز به مسأله گواه بر امّت‌ها اشاره شد و اين جزء عقايد قطعى ماست که در قيامت، هر امّتى شاهد و گواهى دارند و پيامبر اسلام شاهد بر اين امّت و گواهان ساير امّت‌هاست. نکته مهم آن است که گواهى اولياى خدا بايد از روى حسّ و ديدن و علم باشد و آنها از هرگونه خطا و کذب معصوم باشند تا گواهى آنها در آن روز حسّاس بر همه‌ى مردم، يک نوع اتمام حجّت باشد. و ناگفته پيداست کسى که بر اعمال حاضر و غايب و ظاهر و باطن مردم، آگاه باشد و سخن او در قيامت مورد پذيرش امّت و خداوند باشد، جز انبيا و امامان معصوم، که با امدادهاى غيبى، بر رفتار و کردار و گفتار و نيّات مردم، آگاهند، کس ديگرى نخواهد بود.
در تفسير صافى از امام صادق عليه السلام نقل شده که آن حضرت فرمود: بخدا قسم ما هر چه را در آسمان‌ها و زمين و آنچه را ميان آنهاست و هر چه در بهشت و دوزخ است، مى‌دانيم.
سپس امام اين آيه را سه بار پى‌درپى تلاوت فرمودند.
امام باقر عليه السلام فرمود: هر چه را که امّت به آن نياز داشته، در قرآن آمده است و هر سخنى که از من شنيديد اگر سند قرآنى‌اش را بخواهيد، خواهم گفت.
حضرت على عليه السلام فرمود: خبر شما و تاريخ گذشتگان و آيندگان و آسمان و زمين در قرآن آمده است. «1»
«1». تفسير کنزالدقائق.
جلد 4 - صفحه 569
امام رضا عليه السلام در جلسه‌اى به رؤساى اديان فرمود: از معجزات پيامبر اسلام آن است که يتيمى فقير و چوپانى درس نخوانده، کتابى داشته باشد که «تبيان کل شى» باشد و اخبار گذشته و آينده تا قيامت در آن ثبت شده باشد.
امام صادق عليه السلام فرمود: هر مسأله‌اى که مورد اختلاف دو نفر باشد در کتاب خدا، اصلى که آنرا حلّ کند وجود دارد، گرچه عقل مردم به آن نرسد. «1»
قرآن بيان هر چيز است، امّا هر کس نمى‌فهمد چنانکه حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد: در قرآن، براى عوام عبارتِ ظاهرى، براى خواص اشاراتِ رمزى، براى اولياى خدا، لطائف الهى و براى انبيا، حقايق است. «2»
تبيان همه چيز بودن، يا مستقيم است يا بواسطه‌ى آياتى که در آن اصولى مطرح شده و آن اصول براى ما کارساز است. نظير آيه؛ «ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا» «3» آنچه را پيامبر براى شما آورده بگيريد و از آنچه شما را نهى کرده دور شويد و نظير آيه؛ «لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ» «4»