اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لا تَشتَرُوا بِعَهدِ اللّه‌ِ ثَمَناً قَلِيلاً إِنَّما عِندَ اللّه‌ِ هُوَ خَيرٌ لَکُم إِن کُنتُم تَعلَمُون‌َ (95)
و نفروشيد عهد الهي را بيک ثمن قليلي محققا آنچه نزد خدا است او بهتر است از براي شما اگر بوديد ميدانستيد وَ لا تَشتَرُوا بيع و شري بمعني فروش است چنانچه ميفرمايد وَ شَرَوه‌ُ بِثَمَن‌ٍ بَخس‌ٍ يوسف آيه 20 يعني فروختند يوسف را بثمن کمي و اشتراء بمعني خريد است چنانچه مشتري يعني قبول کننده بيع و شراء مقابل بايع و اينجا ابتداء بنظر مي‌آيد که مناسب اينکه بود که بفرمايد و لا تبيعوا لکن چون مقصد اينکه منافقين خريداري متاع دنيويست از حب رياست و مال و جاه و دنيا و دست از دين و ايمان برداشتند در واقع خريدند متاع دنيا را
جلد 12 - صفحه 183
بزوال دين يعني دين را فروختند بمتاع دنيا و نکته اينکه مطلب اينست که اگر متاعي را بازاء نقدينه بدهند صاحب متاع را بايع گويند و صاحب وجه را مشتري و اما اگر متاعي را بازاء متاعي دهند که بزبان فارسي سودا ميگويند مثلا خانه را بدهد بازاء خانه ديگر هر دو را هم بايع ميگويند چون هر دو صاحب متاع هستند و هر دو را مشتري نامند چون عوض متاعش متاع ميگيرد و مورد از اينکه باب است بِعَهدِ اللّه‌ِ ثَمَناً قَلِيلًا مبادله نکنيد که عهد ولايت را بدهيد و متاع دنيا را بگيريد چون عهد ولايت روح ايمانست و باعث نجات از عذاب و وصول بمثوبات اخروي است و متاع دنيا قليل و فاني است و گفتند قليل باقي بهتر است از کثير فاني چه رسد کثير باقي نسبت بقليل فاني إِنَّما عِندَ اللّه‌ِ هُوَ خَيرٌ لَکُم آن مثوبات اخروي و جنات دائمي بهتر است براي شما از اينکه چهار روز دنيا و رياست و منال او إِن کُنتُم تَعلَمُون‌َ معتقد بقيامت باشيد و ثواب و عقاب او را و از اينکه جمله استفاده ميشود که اينها ابدا معتقد بروز جزا نبودند.