تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ما عِنْدَکُمْ يَنْفَدُ وَ ما عِنْدَ اللَّهِ باقٍ وَ لَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما کانُوا يَعْمَلُونَ (96)
بعد از آن تفصيل آن را فرمايد:
ما عِنْدَکُمْ يَنْفَدُ: آنچه نزد شما است از اعراض دنيويه، منقضى گردد و سپرى شود بزودى. وَ ما عِنْدَ اللَّهِ باقٍ: و آنچه نزد خدا است از خزاين رحمت، هميشه و دائمى است و هرگز منقرض نگردد و به انتها نرسد. آيه شريفه تعليل حکم سابق، و دليل بر آنکه نعيم بهشت، باقى باشد.
بيان: حس وجدان شاهد است به آنکه نعم دنيا زائل و فانى، و فطرت جبلى دال است که نعم آخرت باقى خواهد بود، زيرا فطرت ذاتى، طالب نعم باقى؛ و چون فنا و زوال نعم دنيا را بيند و هيچ طالبى بدون مطلوب نباشد، پس به فطرت جبلى حکم کند البته بايد در دار هستى مکانى باشد که نعيم آن باقى و ابدى خواهد بود، و آن سراى آخرت و نعم بهشتى و الطاف سرمدى است.
وَ لَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا: و هرآينه البته البته جزا دهيم آنانکه صبر کردند بر فقر و فاقه، يا بر مشقت تکاليف، يا بر آزار کفّار. أَجْرَهُمْ: اجر ايشان را که نعيم بهشتى و ثواب ابدى است. بِأَحْسَنِ ما کانُوا يَعْمَلُونَ: به نيکوترين آنچه بودند که از روى اخلاص عمل مى‌کردند، يعنى به آنچه راجح باشد بر اعمالشان.
جلد 7 - صفحه 278
تبصره: مؤمن وقتى ايمان به يگانگى خدا آورد، هرآينه التزام نموده به شرايع اسلام و ايمان، در اين هنگام واجب است بر دو امر: 1- صبر بر التزام و ثبات و استقامت ورزيده به تهاجمات زمانه و تسويلات شيطانيه متزلزل نگردد و نقض آن را ننمايد. 2- بجا آوردن شرايع و احکام اسلامى را، و حق تعالى ترغيب فرموده ايشان را در قسم اول بقوله (وَ لَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما کانُوا يَعْمَلُونَ).