در آغاز اسلام کفّار مکّه، پدر و مادر عمّار ياسر را بخاطر اسلام آوردن با شکنجه شهيد کردند، همين که نوبت شکنجه به عمّار رسيد او کلماتى که کفّار مى‌خواستند به زبان جارى کرد و جان خود را نجات داد، عمّار مورد سرزنش بعضى قرار گرفت که او از اسلام دست برداشته است، عمّار گريه‌کنان نزد پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله آمد و حضرت دست نوازش بر سر او کشيد و فرمود: اگر باز هم جانت در خطر افتاد اين کلمات را بگو و خودت را نجات بده، تو سر تا پا ايمان هستى.
اين عمل را در اصطلاح تقيه مى‌گويند که در اسلام احکامى را به دنبال دارد، ليکن بايد بدانيم که موارد تقيه مختلف است؛ گاهى تقيه واجب است و گاهى بايد تا پاى جان ايستاد و حرف حقّ خود را زد وتقيه نکرد، نظير کارى که ساحران فرعون انجام دادند، آنها همين که معجزه‌ى حضرت موسى را ديدند، يک‌سره ايمان آوردند و در برابر تهديدات فرعون ترسى به خود راه نداده و به او گفتند: هر کارى مى‌خواهى بکن، ما دست از ايمان خود برنمى‌داريم.
فرعون آنان را شهيد کرد و اين مقاومت مورد ستايش قرآن قرار گرفته است.
البتّه تقيّه نشانه‌ى ارتداد، ضعف و ترس و عقب نشينى و خودباختگى و تسليم نيست، بلکه
جلد 4 - صفحه 586
يک نوع استتار و تاکتيک براى حفظ نيروها و برنامه‌هاست. ودر روايات تقيه به سپر و حرز تشبيه شده است.