اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
ذلِک‌َ بِأَنَّهُم‌ُ استَحَبُّوا الحَياةَ الدُّنيا عَلَي الآخِرَةِ وَ أَن‌َّ اللّه‌َ لا يَهدِي القَوم‌َ الکافِرِين‌َ (107)
علت اينکه غضب و عذاب عظيم اينست که اينکه مرتدين اختيار کردند و برتري دادند و طلب دوستي کردند و برگزيدند حيات دنيوي را بر زندگاني آخرت و محققا خداوند هدايت نميفرمايد قومي را که کافر هستند (ذلک) اشاره بغضب الهي و عذاب عظيم است که سبب اينکه اينست که (بانّهم) اينکه هايي که برگشتند از اسلام و کافر شدند نه از جهت اينست که بطلان اسلام و حقانيت کفر را بدست آورده باشند بلکه براي اينست که (استَحَبُّوا الحَياةَ الدُّنيا عَلَي الآخِرَةِ) چون ديدند در اسلام حکم جهاد هست و دستور نماز و روزه و خمس و زکاة و جلوگيري از محرمات و بالجمله آزاد نيستند ولي کفر آزادي مطلق است هم جانشان محفوظ است و هم شهوات نفسانيه را آزادند و هم تکليف بعبادات ندارند و غافل از اينکه
(حلاوة الدنيا مرارة الاخرة و مرارة الدنيا حلاوة الاخرة)
بخصوص
(افضل الاعمال احمزها)
و چون اينکه کفار از قابليت هدايت افتادند و مثل قوم ثمود (استحبوا العمي علي الهدي) وَ أَن‌َّ اللّه‌َ لا يَهدِي القَوم‌َ الکافِرِين‌َ شرحش گذشت.
195