تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا ما قَصَصْنا عَلَيْکَ مِنْ قَبْلُ وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لکِنْ کانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ (118)
بعد از آن بيان مى‌فرمايد که آنچه يهود حلال و حرام کردند به گمان باطل خود، نيست در تورات، چنانچه قرآن هم نباشد، بلکه محرمات بر آنها همان چيزها بود که براى حضرت تو شرح داديم:
وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا: و بر آنانکه به دين يهود در آمدند و تابع موسى شدند.
حَرَّمْنا ما قَصَصْنا عَلَيْکَ: حرام فرموديم آنچه را که خوانده‌ايم بر تو. مِنْ قَبْلُ:
پيش از نزول اين سوره يعنى در سوره انعام و هو قوله (وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا کُلَّ ذِي ظُفُرٍ) «2» الايه. وَ ما ظَلَمْناهُمْ: و ستم نکرديم ايشان را به تحريم آنها.
«1» همان مدرک، صفحه 338، حديث سوّم، با اختلاف مختصر.
«2» انعام آيه 146.
جلد 7 - صفحه 302
وَ لکِنْ کانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ: و لکن بودند ايشان که به سبب کثرت گناه بر نفسهاى خود ستم کردند تا مستحق شدند عقوبت را، يعنى به جهت عصيان و کفر به نعم الهى و انکار انبياى سبحانى، مستحق شدند که بر ايشان حرام گردانيديم اشياء مذکوره راى که در سوره انعام به جهت تغيير مصالحات نزد کفر و معصيت ايشان محرم شد.