در اين آيه خداوند ابراهيم را به تنهايى يک امّت دانسته است و هر يک از مفسران براى تحليل و تفسير اين جمله سخنى گفته‌اند، از جمله:
1. چون ابراهيم بر مکتبى بود که احدى بر آن نبود، پس يک امّت بود. «1»
2. او به اندازه يک امّت خير و خوبى و کمال داشت نظير شعرى که مى‌گويد:
آنچه خوبان همه دارند تو تنها دارى. «2»
3. کلمه امّت به معناى معلّم خير است او معلّم خوبى‌ها بود. «3»
4. مراد از امّت يعنى رهبر و مقصود و امام تمام خداپرستان. «4»
5. شخصيّت و شعاع وجود او به اندازه يک امّت بود. «5»
6. چون قوام امّت به او بود.
7. چون عالم بود و عالم امّتى را راهنمايى مى‌کند.
8. چون حرکت آفريد کار يک امّت را انجام داد، يارى نداشت ويک‌تنه قيام کرد. «6»