اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ اصبِر وَ ما صَبرُک‌َ إِلاّ بِاللّه‌ِ وَ لا تَحزَن عَلَيهِم وَ لا تَک‌ُ فِي ضَيق‌ٍ مِمّا يَمکُرُون‌َ (127)
اي رسول محترم بايد صبر پيشه خود قرار دهي و نيست صبر تو الا بتوفيق و تاييد الهي و غم بدل راه نده بر اينکه کفار و مشرکين و دل تنگ نباش از آنچه اينها مکر و حيله مي‌کنند (وَ اصبِر) امر بصبر دليل بر وجوب صبر است و صبر حضرت رسالت از جهاتي بود از جهة اذيتهايي که بوجود مقدسش و باصحابش وارد کردند تا در مکه بود خاکروبه و شکمبه شتر بر سرش ميريختند سنگ بقدمهاي او ميزدند عبا بگردنش فشار ميدادند ساحر و کذابش مي‌ناميدند تا اندازه‌اي که سه سال در
جلد 12 - صفحه 213
شعب ابي طالب گرفتار بود پس از رجعتش بمدينه قضاياي بدر احزاب احد و غير اينها پيش آمد که خودش فرمود
ما او ذي نبي مثل ما اوذيت
ديگر صبر بر مشاق بتبليغ رسالت و احکام و دعوت باسلام و اعراض آنها و عدم اعتناء ديگر صبر بر افعال منافقين ظاهر مسلمان نميتوانست آنها را رد کند و نه تحمل کند بلکه ميدانست پس از او با اهل بيتش چه مي‌کنند (وَ ما صَبرُک‌َ إِلّا بِاللّه‌ِ) بتوفيق الهي و حفظ خداوند و تأييد پروردگاري اينکه مقام صبر را خداوند بشما عنايت فرمود (وَ لا تَحزَن عَلَيهِم) که چرا ايمان نميآورند و اجابت نمي‌کنند و خود را از عذاب الهي نجات نمي‌دهند اينها قابل هدايت نيستند ذَرهُم يَأکُلُوا وَ يَتَمَتَّعُوا وَ يُلهِهِم‌ُ الأَمَل‌ُ فَسَوف‌َ يَعلَمُون‌َ حجر آيه 3 وَ لا تَک‌ُ فِي ضَيق‌ٍ مِمّا يَمکُرُون‌َ زيرا مکر آنها بخود آنها برميگردد وَ مَکَرُوا وَ مَکَرَ اللّه‌ُ وَ اللّه‌ُ خَيرُ الماکِرِين‌َ آل عمران آيه 47.
وَ يَمکُرُون‌َ وَ يَمکُرُ اللّه‌ُ وَ اللّه‌ُ خَيرُ الماکِرِين‌َ انفال آيه