1- پيامبران از ميان مردم و مردمى بودند. کفّار آنان را مىشناختند، امّا لجاجت مىکردند. «رَسُولٌ مِنْهُمْ»
2- عذاب خداوند، پس از اتمام حجّت است. جاءَهُمْ رَسُولٌ ... فَکَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ
3- تکذيب پيامبران، هم ظلم به خود، هم مکتب وهم رهبر است. فَکَذَّبُوهُ ... هُمْ ظالِمُونَ
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 592