1- تاريخ بشر، داراى ضابطه، قانون و برپايه سنّتهاى الهى است. «ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا»
2- از بيان مثالهاى قرآنى در مورد تاريخ واقوام گذشته، عبرت بگيريم. «ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا»
3- امنيّت و آرامش در رأس نعمتها و زمينهى توسعه در رزق و اقتصاد جامعه مىباشد. «آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيها رِزْقُها»
4- لازم نيست يک منطقه همه نيازش را خودش تأمين کند، بلکه مىتواند واردات داشته باشد. «يأتيها رزقها غدا من کل مکان»
5- عذابهاى دنيوى نسبت به عذابهاى اخروى، نوعى چشيدن است نه نوشيدن. «فَأَذاقَهَا اللَّهُ»
6- کفران نعمت در همين دنيا، عقاب دارد. فَکَفَرَتْ ... فَأَذاقَهَا اللَّهُ
جلد 4 - صفحه 591
7- کفران نعمت باعث زوال آن است. «فَکَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ»
8- فقر اقتصادى و ناامنى اجتماعى، از نشانههاى بىاعتنايى جامعه به اصول دينى است. فَکَفَرَتْ ... فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ
9- کفران نعمت هم عذاب جسمى دارد. (فقر و گرسنگى)، هم عذاب روحى و روانى (ترس و نا امنى) فَکَفَرَتْ ... فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ