1- در اسلام رياضت و رهبانيّت نيست. «فَکُلُوا مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّهُ»
2- مصرف، در چارچوب حلال مجاز است، نه هر چه بدست آمد. فَکُلُوا ... حَلالًا طَيِّباً
3- دستورات دين مطابق فطرت است. خوردنىهايى که مطابق طبع انسان باشد، مجاز است. فَکُلُوا ... طَيِّباً
4- دينِ جامع، دستوراتش نيز جامعيّت دارد. هم طهارت ظاهرى را شرط مصرف مىداند، «طَيِّباً» هم طهارت باطنى و حقوقى را. «حَلالًا»
5- روزى را نعمت وهديه الهى بدانيم، نه محصولِ زرنگى خود. رَزَقَکُمُ اللَّهُ ... نِعْمَتَ اللَّهِ
6- خوردن براى خوردن نيست، براى انجام وظايف است. فَکُلُوا ... وَ اشْکُرُوا ... تَعْبُدُونَ
7- عبادت وبندگى بدون شکر نعمتها نمىشود. وَ اشْکُرُوا ... إِنْ کُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 593