تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ جاؤُ أَباهُمْ عِشاءً يَبْکُونَ «16»
وَ جاؤُ أَباهُمْ عِشاءً يَبْکُونَ: و آمدند بجانب پدر خود شبانگاه در حالتى که مى‌گريستند و گريبان چاک زده فرياد و فغان برداشته خاک بسر مى‌ريختند مى‌گفتند: وا حبيباه وا اخاه وا يوسفاه. پيراهن يوسف را به خون بزغاله‌اى آميخته با خود آوردند. يعقوب دانست حادثه‌اى اتفاق افتاده، پرسيد: يوسف کجا است؟
برادران يک مرتبه صداى فغان و زارى بلند نمودند.
بيان: اهل اشاره گفته‌اند: برادران نماز شام آمدند تا وقت تاريک باشد، ايشان را از دروغ گفتن شرم نيايد و در سخن فرو نمانند؛ و لذا گويند: چون از کسى حاجتى خواهى به شب مخواه که حيا در چشم، و به تاريکى از آن
جلد 6 - صفحه 186
خواستن شرم نيايد. و چون عذرخواهى، به روز مخواه، که فرومانى در عذر خواستن. و اين گريه دروغ که مى‌کردند آب گريه‌هاى راست را برد. شعبى گفت: «1» زنى نزد شريح آمد مى‌گريست و جزع مى‌کرد، چون حجت بر او متوجه شد، يکى گفت: بنگر که اين مسکينه چگونه مى‌گريد، همانا مظلومه است.
شريح گفت: برادران يوسف ظالم بودند و با ظلم مى‌گريستند و اين آيه را خواند.