تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قالُوا يا أَبانا إِنَّا ذَهَبْنا نَسْتَبِقُ وَ تَرَکْنا يُوسُفَ عِنْدَ مَتاعِنا فَأَکَلَهُ الذِّئْبُ وَ ما أَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَنا وَ لَوْ کُنَّا صادِقِينَ «17» چون يعقوب پرسش يوسف را نمود: قالُوا يا أَبانا إِنَّا ذَهَبْنا نَسْتَبِقُ‌: گفتند اى پدر ما بدرستى که ما بيرون رفتيم به صحرا، پيشى مى‌گرفتيم در دويدن و تير انداختن. وَ تَرَکْنا يُوسُفَ عِنْدَ مَتاعِنا: و و وا گذاشتيم يوسف را تنها نزد بار و جنس خود. فَأَکَلَهُ الذِّئْبُ‌: پس خورد او را گرگ. وَ ما أَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَنا: و نيستى تو باوردارنده ما را، يعنى سخن ما را باور نکنى و تصديق ننمائى. وَ لَوْ کُنَّا صادِقِينَ‌: و اگرچه باشيم ما در همه کارها راستگويان. اينجا به جهت بدگمانى که به ما دارى، ما را دروغگو پندارى. تنبيه: علماى اماميه رضوان اللّه عليهم اجمعين به اين آيه استدلال نموده بر آنکه ايمان تصديق باشد به اتفاق. ايضا آيه دلالت ندارد بر آنکه يعقوب عليه السّلام تصديق صادق را ننمايد بلکه مراد اين است که تصديق ايشان را ننمايد به سبب اتهام ايشان و بدگمانى به آنان به جهت ظاهر شدن آثار حسد از «1» تفسير ابو الفتوح ج 6 ص 352. جلد 6 - صفحه 187 آنان نسبت به يوسف عليه السّلام و گفتند شاهد ديگر داريم برخوردن گرگ يوسف را و آن پيراهن خون‌آلود او است.