1- مراقب جوسازى‌ها باشيد. «بِدَمٍ کَذِبٍ»
2- فريب مظلوم نمايى‌ها را نخوريد. (يعقوب، فريب پيراهن خون‌آلود و اشک‌ها را نخورد بلکه گفت: امان از نفس شما.) «بَلْ سَوَّلَتْ لَکُمْ أَنْفُسُکُمْ»
3- شيطان و نفس، گناه را نزد انسان زيبا جلوه مى‌دهند و انجام آن را توجيه مى‌کنند. «سَوَّلَتْ لَکُمْ أَنْفُسُکُمْ»
4- يعقوب عليه السلام مى‌دانست يوسف را گرگ نخورده، لذا از برادران استخوان ويا بقاياى جسد را مطالبه نکرد. «بَلْ سَوَّلَتْ لَکُمْ أَنْفُسُکُمْ»*
5- حوادث دو چهره دارد: بلا و سختى، «بِدَمٍ کَذِبٍ» صبر و زيبائى. «فَصَبْرٌ جَمِيلٌ»*
6- انبياى الهى در برابر حوادث سخت، زيباترين عکس العمل را نشان مى دهند.
«فَصَبْرٌ جَمِيلٌ»*
7- در حوادث بايد علاوه بر صبر وتوانايى درونى، از امدادهاى الهى استمداد جست. «فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَ اللَّهُ الْمُسْتَعانُ»
8- براى صبر بايد از خداوند استمداد کرد. «فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَ اللَّهُ الْمُسْتَعانُ»*
9- بهترين نوع صبر آن است که عليرغم آنکه دل مى‌سوزد و اشک جارى مى‌شود، خدا فراموش نشود. «وَ اللَّهُ الْمُسْتَعانُ»
10- تحمّل توطئه فرزندان عليه برادر خود، سخت و درد آور است، لذا بايد از خدا براى تحمّل آن استمداد کرد. «وَ اللَّهُ الْمُسْتَعانُ»*
11- حضرت يعقوب با جمله‌ى «وَ اللَّهُ الْمُسْتَعانُ عَلى ما تَصِفُونَ» به جاى «عَلى ما فَعَلْتُمْ»، به برادران فهماند که مدّعاى آنان باور کردنى نيست.*
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 175