1- علم وحکمت، ظرفيّت وآمادگى مى‌خواهد. «بَلَغَ أَشُدَّهُ»
2- ترفيعات الهى بدون فوت زمان و در وقت خود صورت مى‌گيرد. لَمَّا بَلَغَ ... آتَيْناهُ*
3- حکمت، غير از علم است. (علم، دانش است، ولى حکمت، بينش و بصيرتى است که انسان را به حقّ مى‌رساند) «آتَيْناهُ حُکْماً وَ عِلْماً»*
4- علوم انبيا، اکتسابى نيست. «آتَيْناهُ حُکْماً وَ عِلْماً»
5- وجود علم و حکمت در کنار يکديگر، بسيار ارزشمند و کارساز است. «حُکْماً وَ عِلْماً»*
6- دليلِ عزل و نصب‌ها را براى مردم بيان کنيد. آتَيْناهُ حُکْماً ... کَذلِکَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ*
7- بايد احسان کنيم تا لايق دريافت پاداش خاصّ الهى باشيم. «نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ»
8- نيکوکاران، در همين دنيا نيز کامياب مى‌شوند. «کَذلِکَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ»
جلد 4 - صفحه 180
9- هر کس که توان علمى و جسمى داشته باشد، مشمول لطف الهى نمى‌شود، بلکه محسن بودن نيز لازم است. «نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ»