1- بزرگوارى در سيماى يوسف نمايان بود. تا آنجا که عزيز مصر سفارش او را به همسرش مى‌کند. «أَکْرِمِي مَثْواهُ»
2- زن در خانه، نقش محورى دارد. «أَکْرِمِي مَثْواهُ»*
3- اطرافيان و آشنايان را به نيکى با مردم دعوت کنيد. «أَکْرِمِي مَثْواهُ»*
«1». قصص، 9.
جلد 4 - صفحه 178
4- در معاملات آينده نگر باشيد. اشْتَراهُ ... عَسى أَنْ يَنْفَعَنا*
5- با احترام به مردم، مى‌توان انتظار کمک ويارى از آنان داشت. أَکْرِمِي ... يَنْفَعَنا
6- دلها به دست خداوند است. مهر يوسف، در دل خريدار نشست. «عَسى أَنْ يَنْفَعَنا أَوْ نَتَّخِذَهُ وَلَداً»
7- تصميم‌هاى مهم را پس از ارزيابى و آزمايش و مرحله‌اى اتّخاذ کنيد. (اوّل يوسف را به عنوان کمک‌کار در خانه، «عَسى أَنْ يَنْفَعَنا» کم‌کم به عنوان فرزند قرار دهيم) «أَوْ نَتَّخِذَهُ وَلَداً»*
8- فرزندخواندگى، سابقه تاريخى دارد. «نَتَّخِذَهُ وَلَداً»
9- عزيز مصر فاقد فرزند بود. «نَتَّخِذَهُ وَلَداً»*
10- عدو شود سبب خير اگر خدا خواهد. (برادران او را در چاه انداختند و او امروز در کاخ مستقر شد) «کَذلِکَ مَکَّنَّا لِيُوسُفَ»*
11- زيردستان را دست کم نگيريد، چه بسا قدرتمندان و حاکمان آينده باشند.
«مَکَّنَّا لِيُوسُفَ فِي الْأَرْضِ»*
12- علم و دانش، شرطِ مسئوليّت پذيرى است. مَکَّنَّا ... لِنُعَلِّمَهُ
13- پايان تلخى‌ها، شيرينى است. «شَرَوْهُ بِثَمَنٍ بَخْسٍ- مَکَّنَّا لِيُوسُفَ»
14- اراده غالب خدا، يوسف را از چاه به جاه کشاند. «مَکَّنَّا لِيُوسُفَ»
15- آنچه را ما حادثه مى‌پنداريم، در حقيقت طراحى الهى براى انجام يافتن اراده‌ى اوست. «وَ اللَّهُ غالِبٌ عَلى أَمْرِهِ»
16- چه بسا حوادث ناگوار که چهره واقعى آن خير است. (يوسف در ظاهر به چاه افتاد، ولى در واقع طرح چيز ديگرى است) کَذلِکَ مَکَّنَّا لِيُوسُفَ ... أَکْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ*
17- مردم، ظاهر حوادث را مى‌بينند، ولى از اهداف و برنامه‌هاى الهى بى‌خبرند.
«لا يَعْلَمُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 179