نکته‌های تفسیر نور

در برخى روايات، شاهد را کودکى معرّفى کرده‌اند که مثل عيسى عليه السلام در گهواره به سخن آمد، ولى چون سند محکمى ندارد، نمى‌توان به آن اعتنا کرد. امّا بهتر است شاهد را يکى از مشاوران عزيز بدانيم که فاميل همسر و داراى هوش و ذکاوت بود و همانند عزيز مصر، شاهد اين اتّفاق گرديد، و الّا اگر خود شاهد اصل ماجرا بود، معنى نداشت که به صورت جمله شرطيه، شهادت دهد و بگويد: إِنْ کانَ‌ .... يوسف، ابتدا سخنى نگفت و شايد اگر همسر عزيز حرفى و تهمتى نمى‌زد، يوسف حاضر نمى‌شد آبروى او را بريزد و بگويد: «هِيَ راوَدَتْنِي» گاهى برخى از پاکان در معرض تهمت قرار گرفته‌اند: در ميان زنان، پاکدامن‌تر از مريم نبود، امّا او را متّهم به ناپاکى کردند، در ميان مردان نيز کسى به پاکى يوسف يافت نمى‌شد، به او هم نسبت نارواى زنا دادند. امّا خداوند در هردو مورد به بهترين وجه پاکى آنان را ثابت نمود. در داستان يوسف، پيراهن او نقش آفرين است: در اينجا؛ پارگى پيراهن از پشت، دليل بى‌گناهى او و کشف جرم همسر عزيز گرديد و در جاى ديگر؛ پاره نشدن پيراهن موجب کشف جرم برادران او گرديد. زيرا بعد از انداختن يوسف به چاه، وقتى برادران پيراهن او را آغشته به خون کرده و به پدر نشان دادند و گفتند: يوسف را گرگ خورده است، پدر پرسيد: پس چرا پيراهن او پاره نشده است؟! در پايان داستان نيز، پيراهنِ يوسف، وسيله‌ى بينا شدن چشم پدر گرديد.