تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
رَبَّنا إِنَّکَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ (192)
«1» بحار الانوار، جلد 14، صفحه 319، حديث 23 و جلد 71، صفحه 288، حديث 48 (بدون عبارت «منطقه ذکرا» (و نيز نگاه کنيد به جلد 71، صفحه 325، حديث 19)
«2» المحجّة البيضاء، جلد 8، صفحه 193.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 329
رَبَّنا إِنَّکَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ: (تتمه دعاى اولو الالباب) پروردگارا بدرستى که هر که را به عدل داخل جهنم فرمائى، فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ: پس بتحقيق خوار و رسوا گردانيدى او را به عقوبت، بلکه نهايت ذلت و فضاحت باشد. در اين اشعار است به آنکه عذاب روحانى، ذلت و فضاحتش بيشتر باشد. وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ: و نيست براى ستمکاران به نفس خود، به سبب شرک و کفر و نفاق، يارانى که عذاب الهى را از آنها دفع کنند، يا به قهر و غلبه و يا به شفاعت.
نکته: وضع ظاهر در موضع، و مضمر دال است بر آنکه ظلم ايشان سبب است بر دخول آنها در آتش، و نفى نصرت در خلاصى از عذاب.
تنبيه: نفى نصرت از ظالمين، دلالت ندارد بر نفى شفاعت از عصاة مؤمنين، زيرا: اولا- مراد به ظالمين در آيه شريفه کفار و منافقين و مشرکين مى‌باشند.
ثانيا- ثابت شده فرمايش نبوى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم که فرموده: ادّخرت شفاعتى لاهل الکبائر من امّتى «1». يعنى ذخيره نمودم شفاعت خود را براى اهل کبائر از امت من. ثالثا- ابن بابويه رضوان اللّه عليه در رساله اعتقاديه فرمايد: اعتقاد ما در شفاعت آنکه: حق است براى مرضى الدين اهل کبائر و صغاير از امت. و حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود: من لم يؤمن بشفاعتى فلا اناله اللّه شفاعتى «2»: هر که ايمان ندارد به شفاعت من، پس نائل نگرداند او را خدا شفاعت من. و شفاعت نيست براى اهل کفر و شرک و انکار و نفاق.