تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا مُنادِياً يُنادِي لِلْإِيمانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّکُمْ فَآمَنَّا رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ کَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا وَ تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ (193)
«1» مجمع البيان، جلد اوّل، صفحه 104
«2» بحار الانوار، جلد 8، کتاب العدل و المعاد، باب الشفاعة، صفحه 34، حديث 4
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 330
رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا: پروردگار را بدرستى که ما شنيديم، مُنادِياً يُنادِي لِلْإِيمانِ: ندا کننده‌اى را که به آشکار مى‌خواند مردمان را براى ايمان به وحدانيت تو و اتباع پيغمبر تو در اوامر و نواهى، أَنْ آمِنُوا بِرَبِّکُمْ: اينکه ايمان آورديد به پروردگار خود، فَآمَنَّا: پس ايمان آورديم ما و امتثال امر تو نموديم.
بيان: مفسرين را در اين منادى اقوالى است: 1- نزد اکثر مفسرين، منادى، حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است. 2- مراد قرآن مجيد است، زيرا بسيار اشخاص دعوت حضورى حضرت را درنيافته، اما همه مردمان قرآن را شنيده‌اند اگر چه پيغمبر را نديده‌اند. 3- خداوند اين معنى را از مؤمنان جن و انس نقل فرموده، اما از جن لقوله: انّا سمعنا قرانا عجبا و اما از انس قوله: سَمِعْنا مُنادِياً يُنادِي لِلْإِيمانِ.
بعد از اجابت دعوت ايمان منادى، دعا نمودند: رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا:
پروردگارا پس بيامرز براى ما گناهان ما را، و روز قيامت، ما را به محضر جمع رسوا مفرما به عقوبت و عذاب، وَ کَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا: و محو فرما از ما بديهاى ما را که از آن توبه نموده‌ايم. يا مراد غفران کبائر و تکفير صغاير يا غفران گناهان گذشته و تکفير گناهان آينده است. وَ تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ: و بميران ما را در زمره نيکان، و در سلک صحبت ايشان محشور فرما. در اين تنبيه است بر آنکه تمناى مؤمنين لقاى رحمت الهى است، و هر که تمناى اين داشته باشد، حق تعالى او را دوست داشته، در عداد مقربان خود به شمار آرد و عنايات ربانيه شامل حال او گرداند.