تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالَ نِسْوَةٌ فِي الْمَدِينَةِ امْرَأَتُ الْعَزِيزِ تُراوِدُ فَتاها عَنْ نَفْسِهِ قَدْ شَغَفَها حُبًّا إِنَّا لَنَراها فِي ضَلالٍ مُبِينٍ (30)
شمه‌اى از واقعه در السنه و افواه مرد و زن افتاده، بعضى از خواتين مصر زبان ملامت بر زليخا دراز کردند:
وَ قالَ نِسْوَةٌ فِي الْمَدِينَةِ: و گفتند گروهى از زنان در شهر مصر به محلى که عين الشمس گويند. در کشاف آورده که «1» پنج زن بودند از زنان خاص ملک ريان که صاحب ساقى و خباز و زندانبان و دواب و دربان بودند، با هم نشسته صحبت و گفتگو کردند: امْرَأَتُ الْعَزِيزِ تُراوِدُ فَتاها: زن عزيز، زليخا مراوده نموده غلام خود را. عَنْ نَفْسِهِ: از نفس او يعنى مايل به او شده. قَدْ شَغَفَها حُبًّا: به تحقيق شکافته است يوسف پرده دل او را از روى دوستى، يعنى محبت يوسف پرده دل او را شکافته و به درون آن درآمده. إِنَّا لَنَراها فِي ضَلالٍ مُبِينٍ:
«1» تفسير کشاف، جلد 2، صفحه 133.
جلد 6 - صفحه 211
بدرستى که ما مى‌بينيم زليخا را در گمراهى آشکارا، يعنى روى از راه صواب برتافته و خطاى روشن نموده که با وجود عزيز، شيفته غلام او گرديده.