1- توجّه به ربوبيّت خدا، از آداب دعاست. «رَبِّ»
2- اولياى خدا، فشار زندگى شرافتمندانه را، از رفاه در گناه بهتر مى‌دانند. «رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُّ إِلَيَّ»
3- هر آزادى ارزش نيست وهر زندانى عيب نيست. «رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُّ»
4- انسان با استمداد از خداوند، مى‌تواند در هر شرايطى از گناه فاصله بگيرد.
«رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُّ» (هجرت از محيط گناه لازم است.)
5- رنج و سختى نمى‌تواند مجوز ارتکاب گناه باشد. رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُ ...
6- دعا و نيايش و استمداد از خداوند، يکى از راههاى مصون ماندن از گناه و انحرافات جنسى است. رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُ ...
7- شخصيّت انسان به روح اوبستگى دارد، نه جسم او. اگر روح آزاد باشد، زندان بهشت است واگر روح در فشار باشد، کاخ هم زندان مى‌شود. «السِّجْنُ أَحَبُّ»
8- جداسازى محيط به خاطر مصون ماندن افراد از گناه، کارى شايسته است.
(يوسف خواهان جدا شدن بود، حتّى اگر به قيمت زندان رفتن باشد)*
9- رضايت خداوند بر رضايت مردم ترجيح دارد. «رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُّ إِلَيَّ مِمَّا يَدْعُونَنِي إِلَيْهِ»*
10- هيچ کس بدون لطف خداوند، محفوظ نمى‌ماند. وَ إِلَّا تَصْرِفْ عَنِّي ... در
«1». ابراهيم، 3.
«2». بقره، 165.
جلد 4 - صفحه 199
شرايط بحرانى تنها راه نجات، اتکا به خداوند است.
11- آزمايش‌هاى الهى هر لحظه سخت‌تر ميشود. (يوسف قبلًا گرفتار يک زن بود، حال گرفتار چندين زن شده است.) «کَيْدَهُنَّ، إِلَيْهِنَّ»
12- راضى کردن مردم به قيمت ناخشنودى خدا، جهل است. «أَکُنْ مِنَ الْجاهِلِينَ»
13- گناه، موجب سلب علوم خدادادى و موهبت‌هاى الهى است. (در آيات قبل خوانديم: «آتَيْناهُ حُکْماً وَ عِلْماً» و در اينجا يوسف مى‌فرمايد:) «أَکُنْ مِنَ الْجاهِلِينَ»
14- جهل تنها بيسوادى نيست، انتخاب لذّت آنى و چشم‌پوشى از رضاى خدا، جهل محض است. «أَکُنْ مِنَ الْجاهِلِينَ»
15- گناه، کارى جاهلانه است. «أَکُنْ مِنَ الْجاهِلِينَ»*
16- عمل نکردن به دانسته‌ها، انسان را در رديف جاهلان قرار مى‌دهد. «أَکُنْ مِنَ الْجاهِلِينَ»*